Historia firmy
Tradycje Fabryki Wyrobów Metalowych w Osowcu liczą już ponad dwa stulecia, co stawia ją w rzędzie najstarszych zakładów przemysłowych Polski. Początki zakładu przypadają na ostatnie dwa lata panowania króla pruskiego Fryderyka II. Zakłady branż hutniczo-metalowych potrzebne były państwu pruskiemu zarówno do celów militarnych, głównie do produkcji broni i amunicji, ale także do osiągnięcia samowystarczalności w produkcji najróżnorodniejszych wyrobów metalowych i narzędzi gospodarczych, a tym samym uniezależnienia się od kosztownego importu.
Istotę produkcji Fabryki stanowiły od początku narzędzia i wyroby metalowe:
Narzędzia dla potrzeb rolnictwa, narzędzia i wyroby metalowe dla potrzeb przemysłu oraz inne wyroby metalowe.
W latach sześćdziesiątych XIX w. Fabryka znalazła się w posiadaniu wrocławskiej spółki Minerwa, która w 1871 r. przekształciła się w koncern Oberschlesische Eisenbahn-Bedarfs AG: Od 1908 roku Fabryka w Osowcu stanowiła własność potężnego koncernu stworzonego w 1898 roku przez rodziny Caro i Hegenscheidt. Była to spółka akcyjna z siedzibą w Gliwicach. Zmiana ta była bardzo korzystna dla zakładu, gdyż związała go kooperacyjnie z przemysłem ciężkim Górnego Śląska.
Fabryka sprzedawała część stali innym fabrykom, a część przetwarzała na wyroby metalowe tj. narzędzia dla rolnictwa, wyroby metalowe dla przemysłu i inne wyroby metalowe. Asortyment produkowanych wyrobów kutych obejmował m.in. : łopaty, szpadle, lemiesze, kosy, motyki, kopaczki, widły, sierpy, młotki, kilofy, grabie, piły, siekiery, topory, kielnie murarskie, akcesoria kolejowe, łopatki węglowe. Wyroby te kierowano na rynek śląski ale również do Berlina, Królewca, Petersburga, do Węgier, Austrii i Czech.
W roku 1926 powstał potężny koncern Vereinigte Oberschlesische Huettenwerke AG. Od tego momentu aż do 1944 roku fabryka w Osowcu wchodziła w jego skład jako jeden z jej wyspecjalizowanych zakładów przetwórczych. Od połowy 1944 roku Fabryka została wyłączona z koncernu Oberhuetten i przekształcona w samodzielną spółkę komandytową.
Po zakończeniu działań wojennych Fabrykę Wyrobów Metalowych i Narzędzi Gospodarczych władze polskie przejęły w dwóch etapach. Najpierw 1 sierpnia 1945 została przejęta znajdująca się w fabryce elektrownia. Sama zaś Fabryka w dniach 1-3 listopada 1945r. Pracami nad organizacją odbudowy Fabryki zajmowała się przybyła ekipa na czele z mgr inż. Ludwikiem Ponzem i mgr Mayerem. Wprawdzie budynki fabryczne nie uległy w czasie wojennych działań zniszczeniu, ale brakowało w nich maszyn i urządzeń, które zostały wywiezione. Już w styczniu 1946 roku uruchomiono produkcję wideł, osiągając w pierwszym miesiącu 5 ton wyrobów. Wkrótce poszerzono asortyment produkcji o siekiery, kilofy i łopaty. W latach 1947-1948 zatrudnienie w zakładzie przekroczyło 400 osób. Obok wideł, siekier, kilofów i łopat, Fabryka wytwarzała młoty, kopaczki, grabie, siekacze, skrobaczki, rębacze lodu a także poszukiwane wówczas dusze do żelazek, do klepania kos.
W latach 1950-55 unowocześniono park maszynowy. Zakład stał się znacznym dostawcą narzędzi dla rolnictwa, materiałów dla budownictwa, a także dla górnictwa. W 1957 roku Fabryka rozpoczęła produkcje nowego asortymentu kul do młynów. W tym czasie zatrudnienie wynosiło 650 pracowników. Sukcesem Fabryki w owym czasie była produkcja na eksport. W 1961 roku wysłano wyroby do 20 państw . Były to głównie wyroby takie jak łopaty, szpadle, oskardy, młoty, siekiery i topory. W 1967 roku rozpoczęto rozbudowę urządzeń zasilających zakład w energie elektryczną.
W latach 70 zakupiono maszyny i urządzenia takie jak: nożyce do krajalni wsadu, młoty parowo-powietrzne do Kuźni A , prasę wrzecionową o nacisk 160t dla Kuźni B, ukończono też wymianę pieców węglowych na opalane paliwem płynnym (olej opałowy), zainstalowano oczyszczarkę z urządzeniem odpylającym w Kuźni A, zbudowano obiekt dla stacji sprężarek z siecią sprężonego powietrza. Dokonano również częściowej wymiany parku maszynowego.
Do 1975r. Fabryka Wyrobów Metalowych i Narzędzi Gospodarczych należała do Zjednoczenia Przemysłu Wyrobów Metalowych po czym została przekazana do Kombinatu Narzędzi Gospodarczych z siedziba w Sułkowicach k/Krakowa. W 1982r. Kombinat został rozwiązany a zakłady wchodzące w skład Kombinatu uzyskały samodzielność.
W 1987 roku uruchomiono w Fabryce pierwszą nowoczesną obrabiarkę CNC, elektroerozyjną wycinarkę drutową, na potrzebę narzędziowni, a trzy lata później, zakupiono, również na potrzeby narzędziowni, frezarkę narzędziową CNC .
Decyzją Wojewody Opolskiego w 1991r. Fabryka została przekazana Gminie Turawa. W kolejnym roku Fabryka została przekształcona w spółkę prawa handlowego ze 100% udziałem Gminy Turawa. W latach 1992-1994 przeprowadzono nieudaną próbę prywatyzacji przy pomocy podmiotu zagranicznego. Po czym 100% udziałowcem Fabryki ponownie została Gmina Turawa.
W 2000r. Fabryka wzbogaciła się o piec indukcyjny do nagrzewu wsadu do kucia, lakiernię proszkową oraz kosztem ok. 400 000zł nowoczesną stację TRAFO, ponadto wymieniono wyeksploatowane kompresory tłokowe na kompresory śrubowe firmy Kaeser.
W 2002 roku podjęta została decyzja o rozpoczęciu prywatyzacji Fabryki, a głównym udziałowcem Fabryki została Grupa Kapitałowa FASING S.A. Z uwagi na nieopłacalność produkcji zaprzestano wytwarzania narzędzi gospodarczych, jednocześnie uruchomiono nowe gniazdo kuźnicze poszerzając asortyment odkuwek matrycowych do 25 kg. W tym samym roku Fabryka uzyskała certyfikat Systemu Zarządzania Jakością ISO 9001:2001 przyznany przez firmę TÜV Nord Polska.
W 2004 roku Fabryka zaprzestała produkcji elementów ozdobnych koncentrując się na produkcji odkuwek matrycowych.
W latach 2005-2008 zakupiono nowe maszyny m.in. śrutownicę, prasę kolanową, dwie nagrzewnice indukcyjne, dwa centra frezarskie CNC, kompresor śrubowy a także nowe oprogramowania CAD/CAM.
